அலைஞனின் அலைகள்: சலனம்

Funny Ha Ha (2002)

2007-01-17T13:22:00.000-05:00

Funny Ha Ha (2002)

இந்திய இராணுவம் ஈழத்திலே பரவியிருந்த நேரம். இரண்டாம் ஆண்டாக, இறுதியாண்டுக்கல்வி படித்துக்கொண்டிருந்த பல்கலைக்கழகமும் மூடியிருக்கின்றது. எதிர்காலம் பற்றி நிச்சயமாக வரையறுத்துத் திட்டம் போடமுடியாத நிலை. வரதராஜப்பெருமாளின் தலைமையிலான மாகாணசபை இயங்குவதை நிறுவிக்காட்டுவதற்காக, அதன் கீழே (வரவு)செலவுத்திட்டங்களின் வரைப்படி சின்னச்சின்னத்திணைக்களங்கள் நகருக்குள்ளேமட்டும் இயங்குகிறன; அவற்றிலொன்றிலே சில நண்பர்களுடன் பயிலுனனாகத் தொத்திக்கொள்கிறேன். வேலை என்று எதுவுமில்லை; நண்பர்களுடன் அரசியல் பேசுவது; நூல்நிலையத்திலே எடுத்துச்சென்ற புதினங்களை வாசிப்பது; கதைகவிதைநாடகப்போட்டிகளுக்கு எழுதுவது (எழுத்தால் உலகத்தை நெம்பலாமென்ற நம்பிக்கையிருந்த ஆணிவேரிட்டிருந்த நேரம்); இரண்டு நண்பர்களின் காதலுக்குத் தூதுபோனது (இரண்டுமே இறுதியிலே சரிப்படவில்லை); மாதக்கடைசியிலே கையொப்பமிட்டு வாங்கும் தொகையைப் புதினம், பத்திரிகை, திரைப்படம், விழியமெனக் கரைப்பது. (திசைக்கும் சற்றடே ரிவியூவிற்கும் செலவழித்ததையிட்டுத் திருப்தியிருக்கும் வேளையிலே, இன்றைக்கு துக்ளக்குக்கும் இந்தியா ருடேக்கும் கொடுத்த தொகை எரிச்சலேற்படுத்துகிறது); மீதி நேரத்திலே கட்டடவரைபடங்களைப் புரட்டிக் கணக்கெடுப்பது. உடன் அறிந்த ஒரு நண்பர்; அவர் மேலே இருந்தது, அவர்தான் இருந்து தொடர்ச்சியாக நீண்ட நேரம் பேச வாய்ப்புக் கிடைத்த, பதிலுக்குச் சங்கடமின்றிப் பேசிய முதலாவது பெண்ணென்பதாலான ஈர்ப்பா, இருவரும் பேசிக்கொள்ளும் படைப்புலகம் குறித்த ஒட்டுதலா, அல்லது எதிர்காலம் குறித்து நிச்சயமற்ற தன்மையிலே அந்நிலையை மறந்து சில பொழுதிருப்பதற்கான கவனக்கோளாறா - இப்போது எண்ணிப்பார்க்கிறேன் - எல்லாமேதான் என்று தோன்றுகிறது. அவருக்கு அவ்வேளையிலே என்ன எண்ணம் இருந்ததெனத் தெரியாது. சொல்லப்போனால், தெரிவதிலும் பெரிய ஆர்வமிருந்திருக்கவில்லை- பதிலுக்கு அதே ஈர்ப்பு இல்லாமலிருக்கலாமென்ற பயம் உள்ளோடிக்கொண்டிருந்ததும் காரணமாகவிருக்கலாம். ஃபனி ஹா ஹா பட நாயகியும் இதற்கு மாற்றானவளில்லை.

பல்கலைக்கழகப்படிப்பினை முடித்ததைத் தொடரும் காலப்பகுதியிலே இன்னமும் கூடும் சூடும் கலைந்துபோகாத நண்பர்களிடையே பொஸ்ரனின் புறநகர்ப்பகுதியிலே ஒரு கோடைகாலத்திலே நிகழும் உறவுகளைப் பற்றிய படம்; மார்னி (கேற் இடொலன்மெயர்) என்ற பெண்ணைச் சுற்றிக் கதைக்கொடி படர்கிறது. சற்றே போதையேறிய நிலையிலே பச்சைகுத்துகின்றவரிடம் வந்து "பச்சை ஒன்று குத்திக்கொள்ளவா? விடவா?" என்று தொடங்குவதிலேயே தன்னைக் குறித்தும் தன் தேவை எதிர்பார்ப்பைக் குறிக்கும் திட்டமான முடிவுகளுக்கு வரமுடியாத, இலக்கின்றிச் தற்காலிகத்தொழில்களிலே மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஓர் இருபத்திநான்குவயதுப்பெண்; நாளும் இரவு ஒன்றுகூடல்களும் சந்திப்புகளும் என்று பல்கலைகழக எச்சம் தெரிய வாழும் அவளின் நண்பர்கள் - ஒரு காதலிணை, சில உதிரி நண்பர்கள், மார்னிக்கு ஓர் ஈர்ப்பு இருக்கும் -ஆனால், தற்போதுதான் தன் பெண்நண்பருடன் உறவில் விரிசல் கண்டிருக்கும் அலெக்ஸ் (கிறிஸ்டியன் இரட்டர்). தான் எவரையும் கவரும் தன்மை கொண்டவளில்லை எனும் சொந்தக் கருத்தோடு இருக்கும் மார்னி, இரேச்சலிடம் அலெக்ஸ் பற்றிய தன் ஈர்ப்பினைச் சிந்திவிட, அது இரேச்சலின் இணையூடாக. அலெக்ஸின் சகோதரிக்கும் அலெக்ஸுக்கும் வந்து சேருகின்றது. அலெக்ஸ், "உன்னிலே எனக்குக் காதல் இல்லை; ஆனால், எம்மைப் பற்றிப் பின்னர் பேசுவோம்" என்ற குழப்பம் தருவதும் அவமானத்தினையும் கழிவிரக்கத்தினையும் ஏற்படுத்துவமான தொலைபேசி உரையாடலை மார்னியிடம் நிகழ்த்துகிறான். மார்னி பதிலுக்கு, அலெக்ஸின் சகோதரியிடம் முதல்நாள் சற்றே போதையிலே அலெக்ஸ் மீதான தனது ஈர்ப்பினைப் பற்றிய கருத்தை, "அப்படியாகத் நான் சொல்லவில்லை, நீ தவறாகப் புரிந்து கொண்டாய்" என்பதாகச் சமாளிப்பதன்மூலம் தன் கௌரவத்தினைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்கின்றாள். மறுநாள், இரவுக்கேளிக்கை ஒன்றுகூடலிலே இன்னொரு நண்பன் முத்தமிட்டுவிட்டு, "நீ பொருத்தமில்லை" என்று மறைமுகமாகச் சுட்டி விலகிச் செல்லும் அவமானப்படுத்தலைத் தொடர்ந்து, இவள் சற்றே பொறாமையுடன் பார்க்கும் காதலிணையின் காதலன்கூட, இவளை இரேச்சலுக்குத் தெரியாமல் முத்தமிடுகிறான். புதியவேலையிலே - வரவேற்பாளர் + செயலாளர் - சேர்கின்றாள்; அவளைப் போன்ற அதே வேலையிலே அங்கே ஏற்கனவே இருப்பவன், மிகவும் சமூக ஊடாட்டம் இல்லாதவனும் கோணங்கித்தனமான செய்கைகள் புரிகிறவனாகத் தோன்றுகிற மிட்செல் (அன்ரூ புஜல்ஸ்கி). எரிச்சல் மூளுமளவுக்கு - ஆனால், முரண்நகையாக ஓரளவுக்கு அவளுக்குத் தன்னைப் பற்றிய நம்பிக்கையைத் தருமளவுக்கு - அவளைக் கேள்விகள்மூலமும் தன் வளைந்து குழையும் நடத்தைகள்மூலமும் தொந்தரவு செய்கிறான்; அவள் எரிச்சல் மூண்டு வெளியே தெரிகையிலே, "மன்னிக்கவேண்டும்; நான் அப்படியாகக் கேட்டிருக்கக்கூடாது; உன் சுதந்திரத்திலும் சொந்த விடயங்களிலும் நான் கேள்வி கேட்டது தவறு" எனத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொள்கிறான். இதனிடையே அலெக்ஸ், மார்னியுடன் ஈர்ப்பு நிறைந்தவனாகக் காட்டிக்கொள்கிறான். தனது உறவினரான பேராசிரியரிடம் பரிந்துரை செய்து மார்னிக்கு அவரிடம் தற்காலிகமாக ஆய்வுதவுனர் வேலை கிடைக்கும்படி செய்கிறான். அவள் வேலைக்குச் சேரும் அன்று, அலெக்ஸ் தனது முன்னாள் காதலியைத் திருமணம் செய்து கொண்டதை அறிந்து உடைந்துபோகிறாள். தொடர்ந்து வளைந்து குழைந்து தொல்லை தரும் மிட்செலின் மேலோட்டமான கோணங்கித்தனத்தின்கீழே இருக்கும் பொறாமை, போதாமை இவற்றோடு சகித்துக்கொண்டு பழகவேண்டியுமிருக்கிறது. அலெக்ஸினையும் அவன் இணையினையும் இரேச்சலையும் அவள் இணையினையும் கடையிலே சந்திக்கிறாள்; இரவுகூடல்களுக்கு இனி வரமுடியாதென்பதைக் குறிப்பால் உணர்ந்துகிறாள். அலெக்ஸும் இரேச்சலின் துணையும் சங்கடப்படுகின்றனர். சில நாட்களின்பின் அலெக்ஸ் மீண்டும் இவளிடம் வருகிறான். புல்வெளியிலே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, "இதோ பார் அலெக்ஸ் நல்ல மதியம்; நல்ல காலநிலை; நல்ல உணவு; இதையேன் குழப்பிக்கொள்ளவேண்டும்" என்கிறாள். இதைக்கூட அவள் ஏனோ என எதேச்சையாத்தான் தீர்மானமின்றிச் சொல்கிறதுபோலத் தோன்றினாலுங்கூட, படத்திலேயே இதுதான் அவள் ஏதோ தீர்க்கமாகச் சொன்ன முடிவாகத் தோன்றுகிறது.

இதன்படி பார்த்தால், படத்திலே கதையென ஏதுமில்லை. படம் எடுத்த விதம்கூட, ஒளிப்பதிவும் இயக்கமும் ஒரு தீர்க்கமின்றி கதையைத் தேடி அலைவதுபோலத்தான் இருக்கின்றது (படம் எடுக்க, தரமான திரைப்படக்கருவிகள் பயன்படாததும் காரணமாகவிருக்கலாம்). மிகவும் மெதுவாக, மார்னியைச் சுற்றி, ஒரு நிகழ்நிலைவிவரணப்படம் எடுத்ததுபோல (ஒருவிதத்திலே பரபரப்பான ஆண்-பெண் உறவுகளிலே மூக்கை நுழைக்கும் cheaters போலவும் இன்னொரு விதத்திலே ஒரு சமூகத்திலே இளம்பெண்ணின் வாழ்க்கையைச் சுட்டும் Shadya போலவும்), அவளின் வாழ்க்கையிலே ஊடுருவாததுபோல ஊருவிச் செல்கிறது. படம் முழுக்க நடிகர்களிலே தொழில்முறைநடிப்பும் பயிற்சியுமில்லாத தன்மை தெளிவாகத் தெரிகின்றது; அதுதான் இப்படத்துக்கே இயல்புத்தன்மையைத் தருகின்றது. கல்லூரி, பல்கலைக்கழகவாழ்க்கையினை ஹொலிவுட், கோலிவுட் நளினப்படுத்து ஒப்பனைகளும் உருப்படுத்தலும் இல்லாமல் பார்த்த படங்களிலே இதுவொன்று. (அலைகள் ஓய்வதில்லை, பன்னீர்புஷ்பங்கள் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை கோலிவுட் படங்களும் Fast Times at Ridgemont High, The Breakfast Club போன்ற ஹொலிவுட் படங்களும்சரி பாடசாலை ஈர்ப்புகளைச் சரியாகக் காட்டியதில்லை. பல்கலைக்கழகம் கலந்த, கடந்த நட்பு சம்பந்தமான படங்களை மீள்சந்திப்புகளைச் சொல்லும் Peter's Friends, The Big Chill போன்றவையும் விட்டுப்போனகாலத்தினை நிரப்பி, முன்னர்-பின்னர் என ஏழு வித்தியாசங்கள் சுட்டும் படங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன. இப்படியாக, சிறிய காலகட்டத்திலே, கதையினை நம்பாமல், பாத்திரங்களின் இயல்புத்தன்மை வெளிப்பாட்டினை நம்பி வந்த படங்கள் எண்ணிக்கையிலே குறைவென்றே தோன்றுகிறன. இதில் நடித்த நடிகர்கள் வேறு படங்களிலே வேறு பாத்திரங்களிலே தொழில்முறையிலே வெற்றி பெறமுடியுமா என்பது சந்தேகமே. ஆனால், அவரவர் பாத்திரங்களுக்கு, குறிப்பாக, மார்னி, மிட்சல் பாத்திரங்களுக்கு, மிகவும் கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருக்கின்றார்கள். சொல்லப்போனால், இப்படத்துக்கு, அது முழுமையின்றி, குறைகள் நிறைந்திருப்பதைப் போன்ற உணர்வு பார்க்கும்போதெல்லாம் தோன்றுவதே, அதனை இயல்பானதாகக் காட்டி வெற்றியடையச் செய்கின்றதெனத் தோன்றுகிறது.
தடுமாறும் மிட்சலாக நடித்த இயக்குனர் புஜல்ஸ்கி ஹாவர்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் படத்துறையிலிருந்து பட்டம் பெற்ற காலகட்டத்தைத் தொடர்ந்து இயக்கிய இப்படம், கேம்பிரிட்ஜின் பின்புலத்தையும் பல்கலைக்கழகவாழ்க்கையின் பகைப்புலத்தையும் கொண்டிருப்பது, இயல்பே. மார்னியாக நடித்த கேற், சாயலிலே ஒப்பனையில்லாத நமது அந்தக்கால ஈர்ப்பு, Phoebe Cates இனை ஞாபகப்படுத்தியதும் படம் பிடித்துக்கொண்டதற்கு மறைமுகமான காரணமோ தெரியவில்லை. :-)

மாகாணசபையின் பொறியியல்பயிலுனர் வேலையிலே தொங்கிக்கொண்டிருந்த கட்டத்துக்குப் பின் பல்கலைக்கழகம் திறந்தது. நான்காண்டுகளுக்குப் பின்னால், அந்தப்பிரிவுக்கு, தொடர்ந்தும் இணைந்திருந்த நண்பர்களைக் காணச் சென்றிருந்தேன். அவர் மணம் செய்து சொந்த ஊருக்கு மாறிப் போய்விட்டிருந்தார் என்றார்கள். சொந்த நகமே எதேச்சையாகக் கீறிவிட்டதுபோல, சில மணிநேரங்களுக்கு மெல்லிய எரிச்சலும் வரியும் கிழிந்து கலந்த உணர்விருந்தது. ஆனால், இடையேயான நான்காண்டு காலத்திலே, அவரின் ஞாபகம் ஒரு முறையேனும் தோன்றியிருந்ததா என்றால், இல்லையென்றே சொல்லவேண்டும்; ஈர்ப்பு, மழைக்காலக்குட்டையின் தவளைப்பேத்தைகள் போல, இலையிலிருந்து தரை, தரையிருந்து நீர்நிலை என உளமிழுத்த இழுப்புக்கும் சந்தர்ப்பத்திற்குமேற்ப எகிறிக்கொண்டிருந்ததைமட்டும் நிச்சயமாகச் சொல்லலாம். சாரமாக, பதின்மப்பருவத்துக்கும் வாழ்க்கைத்தேர்வினை, தொழில், இணையளவிலே குறிப்படுத்தாதவரைக்குமான ஊசலாட்டக்காலமே அது. இந்த ஊஞ்சலிலே அவரவர் உந்தலுக்கேற்ப ஆடிக் குதித்தே எல்லோரும் அடுத்த கட்டத்துக்கு வருகிறோம். பல்கலைக்கழகவாழ்க்கையின் எச்சம் காய்ந்த சில ஆண்டுகளின்பின்னால், மார்னி என்ன உணர்ந்திருக்கக்கூடும் என எனக்கு ஓரளவுக்கு உணரக்கூடியதாகவிருக்கின்றது

மொழி: ஆங்கிலம்
நாடு: ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்
ஓடுநேரம்: 89 நிமிடங்கள்
இயக்கம்: அன்ரூ புஜல்ஸ்கி (Andrew Bujalski)
நடிகர்கள்: கேற் இடொலன்மெயர், கிறிஸ்டியன் இரட்டர், அன்ரூ புஜல்ஸ்கி

'06, ஜனவரி 17 புதன் 12:15 கிநிநே.

After Life / Wandafuru raifu (1998)

2005-09-12T12:45:00.000-05:00

After Life/Wandafuru raifu (1998)

ஐப்பானியப்படங்களோடு ஒப்பிடும்போது, பொதுவாக பிற நாட்டுப்படங்களிலே இறப்பினைச் சுற்றிய அதீதமான எண்ணச்சுழல்வும் ஈர்ப்பும் மிக அரிதாகவே இருக்கின்றன [Ingmar Bergman இன் 'The Seventh Seal' (1957), Abbas Kiarostami இன் 'A Taste of Cherry' (1997) போன்ற சில குறிப்பிடத்தக்க படங்களைத் தவிர]. ஐப்பானியத்திரைப்படங்களைப் - குறிப்பாக, இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னான- பொறுத்தமட்டிலே, அவற்றின் மேலே இறப்பின் சாயல் கவின் நிமித்தமாகவேனும், ஒரு மெலிதான ஒய்யாரத்திரையாகப் படிந்திருப்பதைக் காணலாம். இரண்டாம் உலகப்போரின் முடிவிலான ஐப்பானியர்களின் அளவிடமுடியா மனித உயிரிழப்பு மொத்தமாக அவர்களின் சிந்தைப்போக்கிலே இறப்பினைக் குறித்த ஒரு நீக்கமுடியாத பாதிப்பினைத் தந்திருக்கின்றதோ தெரியவில்லை [குரோஸோவாவின் அநேகமான படங்கள் (குறிப்பாக, Ikiru (1952)), Shohei Imamura இன் Ballad of Narayama (1983) போன்றவை உடனடியாக ஞாபகத்துக்கு வருகின்றன]. இந்த வகையிலே 'வாழ்வுக்குப்பின்னால்' (After Life) இனையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.

இப்படம், இறப்பினைக் குறித்தும் வாழ்காலஞாபகங்கள் குறித்தும் பேசுவது; படக்கதையின் சுருக்கத்தினை ஒரு வசனத்திலே சொல்லிவிடலாம்: "ஒருவரின் இறப்பின்பின்னால், அவரால் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு ஞாபகத்தினைமட்டும், வரப்போகும் காலத்துக்கெல்லாம் நிலைத்து வைத்துக்கொள்ளலாமென்றால், அவர் எதற்காக, எஞ்ஞாபகத்தினைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பதைக் குறித்தது." புதிய வாரமொன்றின் வேலைநாள் தொடங்குவதாக உணர்த்தப்படுவதோடு படம் தொடங்குகின்றது; இறப்புக்குப்பின்னால், நிலைத்த ஓரிடத்துக்கு (அது, 'நரகம்.எதிர்.சொர்க்கம் என்பதாக படத்திலே எக்குறிப்பும் தெளிவாக உணர்த்தப்படவில்லை; சொல்லப்போனால், அப்படியான வேறுபாடு இல்லையென்பதாக ஒரு பாத்திரத்துக்குச் சொல்லப்படுகின்றது) இறந்தவர்கள் செல்லும்வரைக்கும் அவர்கள் இவ்விருநிலைக்குமிடைப்பட்ட ஒரு திரிசங்கு ஞாபகவிசாரணை + தேர்வுக்கூடத்திலே ஒரு வாரம் தங்க வைக்கப்படுகின்றார்கள். அங்கே, அவர்களுக்குத் தமக்கு முக்கியமான ஞாபகத்தினை மட்டும் அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்ல அனுமதி வழங்கப்படுகின்றது; அதைத் தேர்ந்தெடுக்க, இந்த இடைநிலைகூடத்தின் விசாரணையாளர்கள் (வேண்டினால், இறந்தவர்களின் வாழ்க்கை முழுக்கவுமே ஒளிப்படமாக இருக்கும் படக்கோப்புகளை எடுத்து மீள இறந்தவர்களுக்குப் பார்வையாளர்களாகவிருந்து தம் வாழ்க்கையை மீளப்பார்க்கப் போட்டுக்காட்டியோ, அல்லது தமது வினா-விடைகள்மூலம் முடிவெடுக்கவோ) உதவுகின்றார்கள்; அஞ்ஞாபகம், விசாரணையாளர்கள் துணையோடு இறந்தவர்களும் பங்குபெற மீளவும் நடாத்திக்காட்டப்படுகின்றது; படமாக்கப்படுகின்றது. வாரமுடிவிலே விசாரணையாளர்களுடனான ஒரு விருந்தோடும் விசாரணைத்தலைமையாளரின் உரையோடும் இறந்தவர்கள் அடுத்தநிலைக்குப் போகின்றார்கள்; புதிய வாரம் பிறக்க, புதிய இறந்தவர்கள் கூடத்துக்குள்ளே உட்புகுகின்றனர்; விசாரணை தொடங்குகின்றது.

இச்சாரத்தோடு, பாத்திர ஆய்வுகள் நிகழ்கின்றன; படத்தினைப் பார்க்கும்போது, 'தன் வாழ்க்கையின் முக்கியமான ஞாபகமென்று ஒருவர் கருதுவது, அவரின் விருப்புக்குரிய ஞாபகமாகவிருக்கவேண்டியதில்லை' என்பதாகத் தோன்றுகின்றது. தனது பிடித்த ஞாபகமென்று ஒருவர் எண்ணிக்கொள்வது, சில சமயங்களிலே மெய்யாகவே அவர் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்வதுபோல நடந்திருக்கவேண்டியதில்லை, ஆனால், அவர் உணர்ந்துகொள்வதும் ஞாபகத்திலே வைத்திருக்கவிருக்க விரும்புகின்ற விதத்திலுமாகவிருக்கின்றது. சிலருக்குத் தமது கடந்த காலமே ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளவேண்டிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததில்லை. இவற்றினூடாக, விசாரணையாளராக இருக்கும் மோஸிஸுகி (Mochizuki) என்பவனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் அவனிடம் தொழில்பயிலுனராகவும் அவன்மேலே காதல் கொண்டுமிருக்கும் சதோனகா (Satonaka) என்ற இளம்பெண்ணின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் காட்டப்படுகின்றன.

விசாரணையாளர்களும் எப்போதோ இறந்தவர்களே; அவர்களை யார் விசாரணையாளர்களாக ஒரு துறையிலிருந்து இன்னொரு துறைக்கு மாற்றுகின்றார்களெனத் தெளிவாகச் சொல்லப்படவில்லை; இறை, நம்பிக்கை குறித்துப் பேசப்படவில்லை. ஆனால், குறிப்பாக, விசாரணையாளர்களிலே ஒருவர் தனக்கான விருப்பஞாபகத்தோடு அடுத்த நிலைக்கு நகர்கையிலே புதிதாக இறந்து வந்தவொருவர் அந்தப்பதவிக்கு விசாரணைக்கூடத்தின் தலைவராலே நியமிக்கப்படுவது காட்டப்படுகின்றது. விசாரணைக்கூடம், வாழும் உலகத்தின் ஒரு சாதாரண அலுவலகத்தின் பாணியிலேயே காட்டப்படுகின்றது; விசாரணையாளர்களுங்கூட. இவ்விதமான இயக்குநரின் அணுகுமுறை படத்தோடு பார்வையாளரின் ஒன்றிப்போக உதவுகின்றதென்று சொல்லலாம்.

இயக்குநர் ஹொரே எரா டா (Hirokazu Koreeda) இன் விடய அணுகுமுறை, இறப்பினைக் குறித்த மிகவும் சிக்கலான பார்வைகளையும் விவாதங்களையும் தத்துவவிசாரங்களையும் தவிர்த்துவிடுகிறது. அவருடைய இலக்கு, இறப்பு என்பதிலும்விட, தனிமனிதனுக்கும் அவனுடைய ஞாபகங்களுக்கும் இடையிலான ஊடாடல்களைப் பேசுவதாகத்தான் தெரிகின்றது. பட ஒளியத்தட்டிலே மேலதிகமாகத் தரப்பட்டிருக்கும் இயக்குநரின் படத்தின் தேவை, தயாரிப்பினைக் குறித்த பின்புலத்தகவல்கள் மனித ஞாபகத்தினைச் சுட்டிப் பேசுகின்றன; அவர், 'அல்ஸைமர்ஸ் நோயினாலே, இறந்துகொண்டிருந்த தனது பாட்டனார் அவரினைப் பற்றியே அறிதல் உலர்ந்துகொண்டு போனபோது, இப்படம் குறித்த விதை தன்னுள்ளே முளைக்க ஆரம்பித்தது' என்கிறார். ஒரு மனிதன் தனக்கு முக்கியமான ('விருப்பமான' என்று சொல்லமுடியுமோ தெரியவில்லை) ஒரு ஞாபகத்தினை மட்டுமே சேகரித்துத் தன்னுடன் எக்காலத்துக்கும் தக்க வைத்துக்கொள்ளலாமென்றால், 'எதை/ஏன் கொள்வான், அவன் ஞாபகமென்று கொண்டிருப்பதற்கும் மெய்யாக நிகழ்ந்ததற்குமிடையே எத்துணை ஒன்றிப்பு இருக்கின்றது' என்பது குறித்து அலசுகின்றார். இப்படத்தின் கதையினை அமைக்கும்போது, நூற்றுக்கும்மேலானவர்களை நேர்கண்டு, அவர்களின் முக்கிய ஞாபகங்களை அறிந்து கொண்டு, அவற்றிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துக் கதையினை அமைத்திருக்கின்றார்.

படத்தின் நாயகன் என்று சொல்லக்கூடிய மோஸிஸுகி பாத்திரத்துக்கு, பல நடிகர்களை நேர்கண்டு, அராடா (Arata) என்ற புதுமுகத்தினை எடுத்ததாகச் சொல்லப்படுகின்றது. அடிப்படையிலேயே ஒரு சோகம் கவிழ்ந்த முகம், அவருடையது; கூட நாயகி, சதோனகா ஆகக் கருதக்கூடிய, எரிகா ஓடா (Erika Oda) இற்கும் பாசாங்குத்தன்மையற்ற, தன் பாத்திரத்துக்குரிய அனுபவமின்மையை முகத்திலேயே காட்டக்கூடிய தன்மை தெரிகின்றதான தேர்வு. கூட வரும் துணைப்பாத்திரங்களான தன் விரும்பிய ஞாபகத்தினைத் தேரமுடியாத கிழவர் வடானபே, செர்ரீ பூக்கும் காலத்தினை வேண்டும் கிழவி நிஸிமூரா, டிஸ்னியின் ஸ்ப்ளாஸ் மவுண்டன் நினைவிலிருக்கும் பதின்மப்பருவப்பெண் யோஸிரோ, தன் விரும்பிய ஞாபகத்தினைத் தேர்ந்தெடுக்க மறுக்கும் மனிதர், பழைய ஞாபகங்களை மறக்கவிரும்பும் மனிதர், 'ஞாபகமாய் எதுவுமே குறிப்பிட்டுச் சொல்ல இல்லை' என்பதாகப் பிடிப்பின்றிப் பேசும் இளைஞன், தன் ஞாபகங்களைக் கேட்கும் இளம்பெண்விசாரணையாளருக்குத் தன் பாலியற்கிளர்ச்சியூட்டும் ஞாபகத்தினை விரித்து விபரிக்கும் நடுவயது மனிதர் ஆகியோர் முன்னர் பார்த்த ஏதோவொரு ஜப்பானியப்படத்தின் ஏதாவதொரு பாத்திரத்தினை ஞாபகப்படுத்தினாலுங்கூட, இப்படத்தின் நோக்குக்கு, மிகவும் கச்சிதமாக ஐப்பானிய சமூகத்தின் குறுக்குவெட்டுப்பரப்பினைச் சுட்டும்விதமாக பொருந்தியிருக்கின்றார்களென்று சொல்லலாம்.

படம் முடிந்தபோது, ஒரு நல்ல படம் பார்த்த திருப்தி ஏற்பட்டதென்பது உண்மை; அதே நேரத்திலே, ஒரு வெறுமையும் பயமும் கலந்த உணர்வும் ஏற்பட்டது; அவ்வுணர்வுக்கு, 'எனக்கு விருப்பமான ஒரு ஞாபகத்தினைத் தீர்மானிக்கச் சொன்னால், என்னத்தினைத் தீர்மானிப்பேனென்ற குழப்பமா, மரணம் குறித்த - காலகாலத்துக்கும் அதே ஞாபகத்துடன் எங்கே உறைந்து நிற்பேன், இப்போதைக்குத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட அவ்வொரு ஞாபகத்தோடு மட்டுமே உறைந்து எப்போதைக்குமே அதிலே அலுப்பேற்படாது நிற்பேன் என எண்ணுவது சரியா என்ற குழப்பமா, அல்லது பட முடிவிலே தேர்ந்தெடுத்த தத்தமக்கான ஞாபகங்களோடு இப்பாத்திரங்கள் எங்கே போகின்றார்களென்ற முடிவு தெரியாமையின் விளைவான அச்சமா' என்று என்னால் குறிப்பிட்டுச் சொல்லமுடியவில்லை.

மூலத்தலைப்பு: Wandafuru raifu (1998)
நாடு/மொழி: ஜப்பான்
ஆங்கிலத்தலைப்பு: After Life
ஆண்டு: 1998
ஓடு நேரம்: 118 நிமிடங்கள்
இயக்கம்: Hirokazu Koreeda
நடிகர்கள்: Arata, Erika Oda

'05 செப்., 12 திங்கள் 13:35 கிநிநே.

ஒஸ்கார் வைல்ட்

2005-03-07T19:15:00.000-05:00

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒஸ்கார் விருதினைத் தொலைக்காட்சியிலே நிகழ்நேரத்திலே (realtime) பார்ப்பது, என்னைப் பொறுத்தமட்டிலே, விடலைப்பருவத்திலே நீலப்படங்களைப் பார்க்கையிலே அல்லது தற்போது, அமெரிக்காவிலே இருந்து கொண்டே அமெரிக்க வெளிவிவகாரக்கொள்கையை விமர்சிக்கையிலே இருக்கும் உளநிலையிற்றான் நிகழ்கின்றது; கட்டிலாவிதத்திலே கிளர்ச்சியூட்டுகின்றது - அதே நேரத்திலே, இம்மகிழ்ச்சியின் நிழலிலே குற்றவுணர்வொன்று மிதித்து, ஆளை உற்று நோக்கிக்கொண்டு தொடர்வதாகப் பிடரியிலே உறுத்துகின்றது.

ஒஸ்கார் விருது வழங்கு நிகழ்ச்சி, திரைப்படக்கலையின் திறமைக்காகவோ அல்லது திரைப்பட நுட்பத்தின் பரிமாணத்தை, பரிணாமத்தை மெச்சவோ அல்ல, ஆனால், ஹொலிவுட், தன்முதுகிலே தானே தட்டிக்கொள்ளும் பெருமைத்தனத்தினையும் ஆடம்பரத்தின் வீச்சை, ஒரு தேர்ந்த நெறியாள்கையின்கீழே நிகழ்நேரத்திலே ஓர் ஒன்றுகூடலின்மூலம் உலகம் பூராக நடித்துக்காட்டும் திறனைச் சுட்டவுமே நிகழ்கின்றதென்பதை உணர்ந்திருக்கின்றேன்; எல்லாவற்றுக்குமேலாக, தன் உற்பத்திகளுக்கு மிகச் சிறந்த அளவிலே அகிலம் பரந்து, வேறு விளம்பரதாரர் நெற்றி நாமத்திலே விளம்பரம் செய்யவும் பயன்படுத்திக்கொள்கின்றது. ஒஸ்கார் பெற்ற படங்களுஞ் சரி, அதன் இறுதித்தேர்வுக்கு வந்த படங்களுங் சரி, ஒஸ்காருக்கு முன்னும் பின்னுமான இரு மாத காலத்திலே, மிகவும் விளம்பரப்படுத்திக்கொண்டு, விற்பனையைச் செய்து தள்ளிவிடுகின்றன. உதாரணமாக, இத்தனை காலமுமில்லாத அளவிலே இப்போது, 'மில்லியன் டொலர் பேபி' ஒஸ்கார் விருதுகளைத் துணைக்கழைத்துக்கொண்டு, தொலைக்காட்சியிலே விளம்பரமாகின்றது. மேலாக, ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரைக்கும் தொலைக்காட்சியிலே வராத வண்டி, வளையல் விளம்பரங்களுக்கு அப்பாலும், ஒவ்வொரு கணத்தினையும் ஒவ்வொரு நடிக நடிகையின் உடலையும் ஏதோ ஓர் உற்பத்தி நிறுவனம் மணிநேரங்களுக்குக் குத்தகைக்கு வாங்கியிருப்பது தெளிவு; அந்த செங்கம்பளப்பூனைநடை இடையிலே நடிகநடிகைகளின் உடை கடை விரிக்கப்படுகின்றது; அடுத்த நாள், சுப்பர் போலின் மறுநாள் தொலைக்காட்சி விளம்பரங்களிலே சிறந்தது-அல்லாதது வகை பிரித்து வரிசைப்படுத்துவதுபோல, ஒஸ்காரின் மறுநாள், விருதுகள் யாருக்கு என்பதற்கீடாக, நடிகைகளின் உடை-குடை ஒப்பிட்டுப் பேசப்படுகின்றது. இதுவரை நாள், இது நடிகைகளின் ஆரம்பரத்தினைச் சுட்டுகின்றதே என்று வெறுப்பேறியிருந்தேன். இந்த முறை, க்ரிஸ்டீன் இடன்ஸ்ட் கண்ணைத் திறந்தார்; அவரின் உடையைச் சிலாகித்து ஒஸ்காரின் பின்னால், அந்த உடை பற்றி விசாரித்த தொலைக்காட்சிப்பேட்டியாளருக்கு, அவர் சொன்னார்; "இந்த உடை என்னாவாகுமென்று எனக்குத் தெரியாது; ஒஸ்கார் முடிய நான் இதை க்ரிஸ்டியன் டியோரிடம் ஒப்படைக்கவேண்டும்."

ஒஸ்காருக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர்தான் சுயாதீனப் படங்களுக்கான விழா நிகழ்ந்தது. (சுயாதீனப்படங்கள் என்று சொன்னாலுங்கூட, எந்தவளவுக்குக் கட்டற்ற நிலை படைப்பிலே இருக்கமுடியுமென்பது கேள்வி. இது குறித்து முன்னரொரு முறை, Laura Flanders Show இலே ஒரு மணிநேர விவாதமே நடைபெற்றிருந்தது). அது குறித்தோ அல்லது பட விமர்சர்களின் விருதுகள் குறித்தோ பேரோட்ட ஊடகங்கள் பெரிதும் அலட்டிக்கொள்வதில்லை (நான் மட்டும் வித்தியாசமில்லை என்பதையும் ஒத்துகொண்டுவிடுகின்றேன்; இந்த ஒத்துக்கொள்ளல்தான் அரிச்சந்திரனை நிழலாய்த் தொடர்ந்த சுக்கிரியன் என்பதான குற்றவுணர்வின் ஒருகூறு ;-)). ஒஸ்கார் படங்களிலே அமெரிக்காவின் நல்ல படங்கள் எல்லாமே வருவதுமில்லையெனலாம். Side Ways (அதுகூட, பெரிதும் பிரபல்யமான நடிகர்களைக் கொண்டதல்லவெனிலும், சுயாதீனமான படமென்று சொல்லிவிடமுடியாது; Fox Searchlight வெளியீடுதான்; பேரோட்டத்திலே கலக்க முன்னாற்கூட, Miramax கூட சுயாதீனமானதென்று ஆகிவிடாது; வெயின்ஸ்ரைன் சகோதரர்கள் ஒஸ்காரை வெல்வதற்கான "ஆட்பலம்" கொண்டவர்கள்தான்). ஒஸ்கார் நிகழ்ச்சியின்போது, நிகழ்ச்சி நடத்துநர் க்ரிஸ் உரொக், மஜீக் ஜோன்ஸன் அரங்கின் வெளியே செவ்வி கண்டவர்களிலே திட்டமிட்டு நுழைக்கப்பட்ட அல்பேர்ட் ப்ரூக் தவிர, மீதிப்பேரின் அபிப்பிராயங்கள் தேரப்பட்ட படங்களையே அறிந்திருக்கவில்லையென்று காட்டியது. ஆனாலும், உலகம் பூராக, தொலைக்காட்சி வசதியுள்ளவர்களிலே பலர் நேரடி ஒலிபரப்பையோ, குறைந்த பட்சம் அதன் முடிவுகளையோ தப்பவிட்டதில்லை. போதாக்குறைக்கு, இந்தியப்படங்கள் ஒஸ்காரின் வெளிநாட்டுப்படச்சிறப்புக்குக்கூடப் போகவில்லையே என்ற கவலை வேறு எங்களிலே பலருக்கு. இந்த ஆண்டு, அமிதாப் பச்சன், திடீரென ஞானோதயம் வந்து ஹொலிவுட் படங்கள் ப்லிம்பேர் விருதுக்கு வராதபோது, பாலிவுட் படங்கள் ஏன் ஒஸ்கார் விருதுக்கு ஆசைப்படவேண்டுமென்று தெரிவித்திருக்கின்றார். நல்ல கருத்து. இதைக் கேட்டாவது, கலைப்படங்களென்றாலே, 'இருளும் ஒளியும்; நத்தையும் நகர்வும்' என்று கிண்டல் செய்து புகழ் பெறும்கூட்டத்திலே ஒன்று இரண்டாவது, வரும் ஆண்டுக்காவது இந்தியப்படங்களுக்கு ஒஸ்கார் கிடைக்கவில்லையே என்று கவலைப்படாமலிருக்கட்டும்.

ஆனாலும், ஒஸ்காரினைப் பாராமல் என்னாலே இருக்கமுடியவில்லை; எதற்காகப் பார்க்கின்றேன் என்று குற்றவுணர்வு நிமிண்ட நிமிண்ட ஒவ்வோர் ஆண்டும் என்னை நானே கேட்டுக் கொள்கிறேன்; பதில் தெளிவாகவில்லை; உள்ளூர, நான் பகிடி பண்ணும், வெறுப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் இந்த ஆடம்பரத்தினை எண்ணி விழைகின்றேனா என்றால், நிச்சயமாக இல்லை என்று சொல்லமுடியும். இது நல்ல கலைஞன் நடத்தும் பொம்மலாட்டமென்று நிச்சயமாகத் தெரிந்தேயிருக்கின்றது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் உவூடி அலன் போல, ஒஸ்கார் நடக்கும் அன்றைக்கு நியூ யோர்க் நகரிலே ஒரு உணவுவிடுதியிலே இசை வாசிப்பதுபோல (2002 தவிர; 2001 செப். 11 இனை நினைவுகூர வந்தாராம்), என்னாலே ஏன் எழுந்து வேறெங்கோ போகமுடியவில்லை; அல்லது குறைந்த பட்சம் தொலைக்காட்சி அலைவரிசையை மாற்றவோ, அல்லது மூடி வைத்துவிட்டாவது, கூகி வா த்யாங்கோவின் குருதியின் இதழ்களை வாசிக்கமுடியவில்லை? நிச்சயமாக, க்ரிஸ் உரொக்கின் புஷ் குறித்த கிண்டலுக்காக அல்ல; அதற்கு வேண்டுமானால், எயார் அமெரிக்கா வானொலியிலே அல் ப்ராங்கைன், ஜெனீன் கார்பெலோவின் ஓயா உரைகளைக் கேட்டுவிட்டுப் போய்விடுவேன். அதற்காக அல்ல. ஆனாலொன்று; நிச்சயமாக, போன ஆண்டு மைக்கேல் மூரின் கட்டற்ற உரை உள அழுத்தத்துக்கு வடிகாலாக இருந்ததென்பது உண்மை; அப்படியான தருணத்துக்காக, 1973 இலே கோட் பாதருக்கான சிறந்த நடிகர் விருதைத் தான் எடுக்காமல், ஒரு செவ்விந்தியப்பெண்ணை அனுப்பி வைத்த மார்லன் பிராண்டோவின் தருணத்துக்காக, 1997 இலே ஜூலியாவுக்காக சிறந்த துணை நடிகை விருதைப் பெறும் போது வனேஸா இரெட்க்ரேவ் ஆற்றிய ஸியோனிய எதிர்ப்பு உரைக்காக, எட்கார் கூவரினாலே அமெரிக்கா உள்நுழைய மறுக்கப்பட்ட சார்லி சப்ளிக்கு 1972 இலே கொடுக்கப்பட்ட ஆயுட்கால கௌரவ விருதிற்கு எழுந்து நின்று கைதட்டிய ஹொலிவுட் கூட்டத்தின் கணத்துக்காக, 1999 இலே எலியா காஸனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆயுட்காலச்சேவைக்குரிய கௌரவ விருதுக்கு வெளியே நின்று எதிர்ப்புத் தெரிவித்தவர்களின் கணத்துக்காக ஒஸ்கார் பார்க்கவிரும்புகின்றேன்; இந்த, நாடகப்படுத்தி இயக்காத தன்னாலாகு தருணங்கள் ஒஸ்கார் பார்க்கும்போது, குற்றவுணர்வு மறையும் தருணங்கள். ஆனால், இப்படியான தருணங்களுக்காக மட்டும் ஒஸ்காரினை நான் பார்ப்பதில்லை.

மெய்யாகவே ஏன் ஒஸ்கார் பார்க்கின்றேன் என்று எனக்குத் தெளிவில்லை. ஆக, யோசிக்கும்போதெல்லாம், எனக்குத் தோன்றுவது, உலகத்திலே பலரோடு ஒரே விடயத்தினைச் சேர்ந்து பார்க்கின்றேன் என்ற மூலஸ்தானத்திலே பூசை நடக்கும்போது, சேர்ந்து நின்று தீபவொளி காணும் மகிழ்ச்சி கண்ட சிறு வயதுக்கணத்துக்குரிய காரணமே; புத்தாண்டு பிறக்கும்போது, உலகம் பூராக ஒவ்வொரு நாடாகக் காட்டிக் காட்டி வாண வேடிக்கையைக் காட்டும்போது, காத்திருந்து பார்ப்பதுபோன்ற இந்தச் சந்தோஷமோ? சில வேளை அதுவாகக் கூட இருக்கலாம்; அல்லது, எந்தவொரு நிகழ்வையும் அது நடக்கும்போது, உடனேயே கண்டு கொள்கிறேன் என்ற விபரம் கொய்ந்து மூளைக்குள்ளே சொருகிக்கொள்ளும் சந்தோஷமோ? தெரியவில்லை.

எதுவோ சின்னதாக குற்ற உணர்வு துரத்தத் துரத்தத்தான் ஒஸ்கார் பார்க்கின்றேன்; ஆனாலும், பார்க்காமலிருந்தாலும், எதற்கென்று தெரியாமல், எதையோ இழந்தது போன்ற குற்றவுணர்வு. அதுக்கு, பார்க்கிற குற்றவுணர்வு எவ்வளவோ மேல் :-)

'05 மார்ச் 07, 19:11 கிநிநே.

The Day My God Died (2003)

2005-02-26T06:21:00.000-05:00

Andrew Levine இன் The Day My God Died (2003)

முந்தநாட்பின்னிரவா அல்லது நேற்றின் முன்னிரவா என்று தெரியாத அகால வேளையிலே, சாய்கதிரைச்சோம்பேறிகளின் கைக்கான பயிற்சியைத் தொலைக்காட்சித் தொலைக்கட்டுப்படுத்தியிலே செய்துகொண்டிருக்கையிலே, நியூ ஹம்ஸயர் PBS வரிசையிலே விழுந்தது, "The Day My God Died." மீரா நாயரின் Salom Bombay படத்தினை, ஆழமாகவும் இற்றைப்படுத்தியும் எடுத்ததான விவரணம் என்று சொல்லலாம். PBS இன் Independence Lens நிகழ்ச்சிகள் பரந்து பட்ட பிரச்சனைகளை அணுகுகின்றவை; புதிதாகக் கிளம்பும் ஆர்வமும் உத்வேகமுள்ள தனியாட்களாலே இயக்கப்படுகின்றவை. அந்த வரிசையிலே, நேபாளத்திலிருந்து மு/பம்பாய் சிவப்புவிளக்குப்பிரதேசத்துக்குக் கடத்தியோ ஏமாற்றியோ கொண்டுவரப்படும் "கமலா"க்களிலே சிலரின் கதைகளையும் அவர்களை மீட்டெடுக்கும் அரசுசாராத் தன்னார்வ இயக்கங்களையும் அதன்பின்னான இவர்களின் வாழ்க்கையையும் வயதுகளையும் வருத்தங்களையும் குறித்துப்பேசும் படம்.

குறைந்தது முப்பதாண்டுகளாக இதுபோல, எத்தனையோ படங்களைப் பார்த்தும் கதைகளைக் கேட்டுமிருக்கின்றோம் (இந்த ஆண்டுத்தொடக்கத்திலே TV5 என்ற பிரெஞ்சு அலைவரிசையிலேயும் இப்படியான ஒரு விவரணம் அ(தி)கா(¨)லகைப்பயிற்சியின்போது அகப்பட்டது; எண்பதுகளிலே எடுக்கப்பட்ட பம்பாயின் மூன்றோ நான்கு சிவப்புவிளக்குப்பகுதிப்பெண்களின் வாழ்க்கை குறித்தவிவரணம்). ஆனால், இங்கே இந்த "The Day My God Died" எவ்வாறு மற்றைய படங்களிலேயிருந்து வித்தியாசப்படுகின்றதென்றால், இது குறிப்பாக, அண்மைக்காலத்திலே உலகலாவியநிலையிலே அதிகரித்திருக்கும் பாலியற்றொழிற்சந்தை, பாலியற்றொழிலடிமைகள் குறித்து மும்பாயின் நிலையை மையமாக வைத்து ஓர் இற்றைப்படுத்தலைச் செய்திருக்கின்றது; அதிலும், அண்மைய பிரச்சனைகளான, சிறுமிகள் மீதான பாலியல்வன்முறை, விளைவான எயிட்ஸ் பரவுகை, இந்நிலையிலிருந்து தப்பிய சிறுமிகளுக்கான தஞ்சமும் எதிர்காலமும் போன்றவற்றினையும் ஓரளவுக்கு தன்னெல்லைக்குட்பட்ட அளவிலே அலசுகின்றது. குறிப்பாக, இந்தப்படத்திலே அமெரிக்கப்புலனாய்வுவிவரணங்களிலே பயன்படுத்தப்படும் உத்திகளான குற்றக்களங்களிலே பங்காளிகள் அறியாது குற்றத்தினையும் பேச்சுகளையும் பதிவுசெய்தல், சட்ட உதவியோடு அகப்பட்டாரை விடுதலை செய்தல் போன்றவைகளும் உள்ளடங்கியிருப்பது ஒரு சிறப்புத்தன்மை எனலாம். ஆனாலும், இவையெல்லாம் பரந்த பெருங்கடலிலே ஓரிரு சிறுமீன்களைப் பிடிக்கும் படத்துக்கான காட்சிச்சித்திரங்களாக மட்டும் அமைத்திருக்குமோ என்ற சோர்வும் எழாமலில்லை.

விவரணத்திலே நம்பிக்கை தருவதாக உள்ளது, நேபாளத்தின் அனுராதா கொய்ராலா (மனிஷா, க்ரிஜா ப்ரஸாத் ஆகியோருக்குச் சொந்தமோ?) நடத்தும் விடுவிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான மைத்தி நேபாள் அமைப்பு, விடுவிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு அவர்கள் எதிர்காலத்தினை, சமூகத்திலும் தனிப்பட்ட அளவிலும் எதிர்கொள்ளப் பக்குவப்படுத்தவும் பலப்படுத்தவும் செய்கின்ற அதேநேரத்திலே, அவர்களையே வருங்காலத்துச்சிறுமிகளுக்கு இப்படியான நிலைமைகள் வராது தடுக்கும் செயற்பாடுகளிலும் ஏற்கனவே சிறைப்பட்டுக் கிடக்கின்றவர்களைத் தப்பவைக்கும் செயற்பாடுகளுக்கு உதவியாக இருக்கவும் பயன்படுத்துகின்ற நிலைதான். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத்தான் அதற்கான தீர்விலும் அதுபோன்ற அவலநிலை மற்றோருக்கு நிகழாது உதவும் உத்வேகத்தினைத் தரவும் சுயமரியாதையை மீட்டுக்கொள்ளும் நிலையை ஏற்படுத்தவும் செய்யுமென்பதைக் கண்டு பயன்படுத்துகின்றார்கள். பதினொரு வயதுச்சிறுமி ஒருநாளிலே இருபது முப்பதுபேர் வல்லுறவு கொள்ளும் நிலையைச் சொல்வதும் தப்பியபின்னும் தஞ்சம் புகுமிடமின்றி அவப்படுதலும் விளைவான எயிட்ஸிலே அல்லலுறுவதும் இங்கே எதிர்பார்க்கின்றபோதுங்கூட, ஒரு நடுக்கத்தினை ஏற்படுத்தவே செய்கின்றது. இன்னொரு பெண் தனது வாழ்வு இவ்வாறு அவப்பட்ட முதல்நாளைப் பற்றிக் கூறுவதே விவரணத்துக்கும் தலைப்பாகின்றது; "The Day My God Died." மிகவும் ஆத்திரமூட்டும் நிலையானது, விடுதலை செய்யப்பட்ட ஒரு பெண் நேபாளத்திலே தனது கிராமத்துக்கு வசிக்கச் செல்கின்றபோது, தனக்கு நிகழ்கின்ற அவலத்தினைக் கூறுதல்; "தன்னை ஒரு வேண்டா அருவருப்புக்குரிய பொருளாகக் கணித்து ஒதுக்கும் சமூகம், தன்னை ஏமாற்றி மும்பாயிற்கு வியாபாரத்துக்குக் கொண்டு போன அதே ஊரிலே இருக்கும் பெண்ணை எதுவுமே சொல்வதில்லை என்பதும் அந்தப்பெண்ணுக்கு எதிராக தன்னாலோ தன் குடும்பத்தினராலோ எந்தச் சட்டநடவடிக்கையுமே வெற்றிகரமாக எடுக்கமுடியவில்லை" என்கிறார். வருந்தவா, ஆத்திரப்படுவதா என்ற குதம்ப உணர்வு தந்த ஒரு காட்சி - ஒரு பாலியற்றொழிற்கூடத்தின் உரிமையாளரான பெண், தான் முன்னர் இந்தப்பெண்களை வருத்தியது உண்மையென்றாலுங்கூட, இப்போது தான் திருந்திவிட்டதாகவும் இரண்டு காசு ஒரு பெண் உழைத்தால், ஒன்று அவளுக்கு அடுத்தது தனக்கு என்று இருப்பதாகவும் சொல்லி, முடிக்கின்றார், "புரிந்து கொள்ளுங்கள் பாபு; நானும் ஒரு மனித ஜீவிதான் என்பதை."

விவரணத்திலே ஒரு மூன்றாமுலகம் சார்ந்த் பார்வையாளருக்கு உறுத்தும் சில காட்சிகளும் உண்டு; குறிப்பாக, அடிக்கடி தோன்றிய இரண்டு; ஒன்று, எப்போதுமே ஒன்றோ இரண்டோ வெள்ளைநிறத்தவர்கள்/மேற்குலகுசார் அமைப்பினர் காட்சியிலே உடனிருக்கையிலே எந்தச்சிக்கலுமின்றி, பெண்கள் காக்கப்படவும் விரும்பியபடியே பெண்கள் தப்பும் நிகழ்வுகளை நடத்தவும் முடிகின்றது; ஆனால், இப்படியான சுப்பர்மென் அருகிலே இல்லாத மீதிச்சந்தர்ப்பங்களே உள்ளூர் பெண்களமைப்பினாலே எந்தளவு வெற்றிகரமாகச் செயற்படமுடியுமென்பது. இரண்டாவது, பதினொன்றும் பதினாறுமென்ற வயதுள்ள விடுவிக்கப்பட்ட பெண்களைச் செவ்வி காணும்போது, விவரணத்திலே அவர்கள் முகங்களை மிகவும் வெளிச்சமாகவே காட்டுகின்றனர். இப்படியான நிலை பொதுவிலே மேல்நாடுகளிலே நிகழ்கின்றபோது அமைவதில்லை; ஆளின் தனிப்பாட்டினை முன்னிறுத்தி, ஆளைத் தெளிவாகக் காட்டாமலே விவரணப்படுத்துவார்கள் (மேரிலாண்ட் பகுதிகளிலே குறிபார்த்துச் சுட்டுக்கொண்டு திரிந்த இளைஞனின் முகம், வலைப்பந்தாளர் வன்புணர்ந்ததாகச் சொல்லப்படும் பெண்ணின் தோற்றம், ஏன் விபரங்கூட சட்டரீதியாக அமுக்கப்பட்டே இருந்தது). ஆனால், இந்தப்பெண்களை இப்படியாக காட்டுவது எவ்விதத்திலே அவர்களுக்கு நலம் பயக்கும் (ஏற்கனவே நேபாளத்திலே அவர்களின் நிலை மிக ஒதுக்கப்பட்டது). இப்படியான இரட்டைநிலை ஆபிரிக்காவினைக் காட்டும்போதும் நிர்வாணம் குறித்தவிதத்திலே மேற்கத்தையப்படங்களிலே இருக்கின்றது; ஜெனட் ஜக்ஸனின் மார்பு தெறித்துத் தெரிந்தால், அது அசிங்கமாகின்றபோது, ஆபிரிக்கப்பெண்களினை ஆடையின்றிக் காட்டுவதிலே அத்துணை சங்கடப்படுவதில்லை (இந்நிலை குறித்த ஆபிரிக்கக் கருத்துநிலை ஒன்றுமிருக்கின்றது; ஆனால், இங்கே அது பேசும் விவரணத்துக்கு அப்பாலான பேச்சென்பதாலே விட்டுவிடலாம்).

ஆனால், இப்படியான விவரணங்களிலே இதுவரை பேசப்படாத பார்வை, இப்படியான ஆட்கடத்தல்களை ஏமாற்றல்களைச் செய்யும் இடைத்தரகர்களினது; இந்த விவரணம், அப்படியான ஒருவரைப் பிடித்து "உன் குழந்தை என்றால், இப்படியாகச் செய்வாயா? இனிமேலே செய்யாதே" என்று மைதி அமைப்பாளர் கொய்ராலா சொல்வதோடு நின்றுவிடுகின்றதேயழிய, அவர்களினை தொடர்வதும் அவர்களின் உட்கிடக்கைகளை அறிவதும் மாற்றுவதுங்குறித்துப் பேசுவதில்லை. இந்த ஆண்டு CNN இன் Aaron Brown இனின் ஞாயிறிரவுச்சிறப்புநிகழ்ச்சியொன்றும் இதுபோலவே, ருமேனியச்சிறார்களின் மீதான பாலியற்குற்றங்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற விவரணத்தினைத் தந்திருந்தது. ஆனால், அதுகூட, அதற்குமேலே எதையும் ஆழமாகப் பார்க்கவில்லை. இந்தக் குற்றவாளிகளின் செயற்பாட்டின் கோணத்திலே இப்படியான அவத்தன்மைக்காளாகியிருக்கும் நாடுகளிலே ஆய்வு செய்யப்படவேண்டும்; விவரணங்கள் வரவேண்டும்.

பொதுவிலே, இந்த விவரணம், (நாம் ஏற்கனவே) அறிந்ததை உலகறியச் சொல்லும் நேரத்திலே, விபரங்களை இற்றைப்படுத்தவும் உதவியிருக்கின்றது.

THE DAY MY GOD DIED
விவரணை: Tim Robbins & Winona Ryder
தயாரிப்பும் இயக்கமும்: Andrew Levine
கறுப்பு-வெள்ளையும் நிறமும்/விவரணம்/70 நிமிடங்கள்/ஆங்கிலம்

Z (1969)

2005-01-26T16:29:00.000-05:00

Costa-Gavras இன் Z (1969)

1963 மே 22, புதன்கிழமை; தீசாலோனிகீ (Thessaloniki), கிரீஸ்; கிரேக்கத்தின் இடதுசாரிக்கட்சியான Eniaia Dimokratiki Aristera (EDA) இன் பாராளுமன்ற உறுப்பினரான வைத்தியர் Grigoris Lambrakis, CIA, முன்னைய KGB போன்றவற்றின் கிரேக்கப்பதிப்பான KYP (Kentriki Ypiresia Pliroforion) இனாலே ஏவிவிடப்பட்ட வலதுசாரிக்குண்டர்களாலே கொல்லப்படுகின்றார். அவர் "சமாதானத்துக்கான கிரேக்கத்தின் அமைப்பு"க்காகப் பேசுவதாக இருந்த களம், 'பொதுக்கூட்டத்துக்கு உத்தரவு அனுமதி இல்லை' என்று நகர்காவலர்களாலே மறுக்கப்படுகிறது. வெகுவான முயற்சியின்பின்னர் அமைப்பாளர்கள் வேறொரு நிகழ்களத்தினைப் பெற்றுக்கொள்ள, நகர்காவலர்கள் ஏனோதானோவெனப் பாதுகாப்பினை வழங்குகின்றனர். சூழ்ந்திருந்து கத்தும் வலதுசாரிக்குண்டர்களிடையே தனதுகூட்டத்துக்கு அவர் நடந்து செல்லும்போது, நீல நிற முச்சக்கரவண்டி ஒன்றிலே வந்து அவர்மேலே தாக்குதல் நிகழ்கின்றது. தப்பிப்போகும் முச்சக்கரவண்டிக்காரர்களைத் துரத்திச்செல்லும் ஒரு கட்டிடக்கொத்தனார் கொலைகாரனை வெளியே இழுத்துப்போடுகின்றார். வைத்தியசாலைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் க்ரகோரிஸ் மே 27 மரணமடைகின்றார். "O Lambrakis Zei! (இலம்ரிகாஸ் வாழ்கிறார்!)" என்ற கோஷத்துடன் இடதுசாரி இளைஞர்கள் குரலெழுப்புகின்றார்கள். தொடர்ந்த விளைவுகளாலே ஆறுமாதங்களிலே ஆட்சியிலிருந்து வலதுசாரிப்பழமைவாதிகள் தோற்றுப்போகின்றனர். ஆனால், 1967 ஏப்ரல் 21 இல் இராணுவப்புரட்சி நிகழ்கின்றது; மீண்டும் ஜனநாயக ஆட்சி 1974 இலே வருகின்றது.

இது நிகழ்வு.

1966 இலே கிரேக்க எழுத்தாளர், Vassilis Vassilikos, 'Z' என்றொரு நூலை எழுத, அதை 1969 இல் பரிஸிலே வசிக்கும் கிரேக்க இயக்குநரான Costa Gavrநூs பிரெஞ்சு, கிரேக்க நடிகர் நடிகைகளுடன் "Any resemblance to actual events, to persons living or dead, is not the result of chance. It is DELIBERATE" என்ற மறுப்புக்கூற்றினை வெளியிடுவதோடு படமாக்குகின்றார்.

சொல்லப்படாத ஆண்டு; சொல்லப்படாத நாடு; ஆனால், கிரேக்கத்தின் குறியீடுகள் இராணுவ உடையிலிருந்து நடைபாவனை வரைக்கும் தெளிவாகத் தோன்றுகிறன. இராணுவ அதிகாரிகளின்கூட்டத்திலே, இராணுவக்காவலர்களின் உயர் அதிகாரி, நாட்டுக்கு ஹிப்பிகள், கடவுள் நம்பிக்கையில்லாதவர்கள், சமவுடமைக்காரர்களாலே நிகழக்கூடிய ஆபத்துகளைச் சொல்லி, "Forces of Evils" இற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளைப் பற்றிப் பேசுவதோடு படம் ஆரம்பிக்கின்றது. அடுத்ததாக காட்சி நகர, ஓர் எதிர்க்கட்சிப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் (அவர் ஒரு வைத்தியர் என்பதுங்கூட, குறிப்பாகக் காட்டப்படுகின்றது) உரையாற்ற வரும்போது, பேசுங்களம் மாற்றவேண்டியதாகின்றது. பேசமுன்னாலே, மனைவியுடன் தொலைபேசிவிட்டு வெளியே வருகின்றவர், முச்சக்கரவண்டியிலே வருகின்றவர்களாலே நகர்காவலர்கள் முன்னாலேயே தாக்கப்படுகின்றார்; தப்பிச்செல்லும் கொலைகாரர்களைத் துரத்திக்கொண்டோடுகின்றார் அவரது உதவியாளர் ஒருவர். வைத்தியசாலையிலே இவர் மரணமாகின்றார்; "He Lives!" என்றபடி இளைஞர்கூட்டம் நகர்கின்றது; மறுபுறம், விசாரணை ஒன்று கண்துடைப்பாக நிகழ்த்தவேண்டியதாகின்றது; ஆனால், அதற்காகப் பொம்மையாக இருப்பாரென்ற விதத்திலே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இளம்நீதிபதியோ அவ்வாறாக நடப்பதாக இல்லை; இதைத் தவிர, பத்திரிகைக்காகச் செய்திதேடி அலையும் ஒரு இளம் பத்திரிகையாளன் ஒருவன்; கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விசாரணை முன்னேறும்போது, சாட்சிகள் தாக்கப்படுகின்றனர்; பயமுறுத்தப்படுகின்றனர்; நீதிபதிகூட, சட்டமாவதிபர், இராணுவம் ஊடாகப் பயமுறுத்தப்படுகின்றார். ஆனால், வலதுசாரிக்குண்டர்களின் அமைப்புக்கும் இராணுவத்துக்குமான நிழலான தொடர்புகள் வெளிப்படும்போது, சம்பந்தப்பட்ட எல்லா இராணுவ அதிகாரிகளையும் சட்டத்தின் முன்னாலே நீதிபதி அழைப்பதோடு படம் ஓட்டத்திலே முடிவுக்கு வந்தாலுங்கூட, பின்னாலும் தொடரும் மூன்று நிமிடங்கள், அதன் பின்னான இராணுவப்புரட்சியின்கீழே புரட்சியின்பின்னாலே, கட்சிக்காரர்களுக்கும் நீதிபதிக்கும் பத்திரிகையாளருக்கும் நிகழும் அவலங்களையும் தண்டிக்கப்பட்ட குற்றவாளிகளுக்கும் இராணுவ அதிகாரிகளுக்கும் செய்யப்படும் வசதிகளும் விடுதலைகளும் செய்திகளாகத் தருவதோடு, இராணுவச்சட்டத்தின்கீழே நாட்டிலே தடை செய்யப்பட்டவற்றின் பட்டியலையும் கொடுப்பதாக முடிகின்றன.

இது நிழல்.

க்வ்ராஸின் எல்லாப்படங்களிலும் அரசியலின் முகத்தினைக் காணலாம்; அரசியல்சார் படங்களை இன்றைய காலகட்டத்திலே பலர் எடுத்துவிட்ட, எடுக்கின்றபோதிலே, க்வ்ராஸ் மற்றோரிலிருந்து விலகி நிற்பது, எவ்விதம் தான் படமாக்குகின்றார் என்பதிலேதான். இவருடைய படங்களிலே இவருடைய அரசியற்சார்பினை மிகவும் வெளிப்படையாக நின்று கொடுப்பது வழக்கம்; அதுவும் முகத்திலே அடித்தாற்போல கொடுப்பது. இந்தவகையிலெ ஒலிவர் ஸ்ரோன் ஓரளவுக்கு இவரோடு பொருந்தி வருவார் (குறிப்பாக, அவருடைய JFK, Z உடன் ஒத்துநோக்கப்படக்கூடியது). அதேநேரத்திலே, மைக்கேல் மூர் படமாக்கியவற்றிலே இருக்கும் அளவுமீறித் திகட்டும் கருத்துத்திணிப்பும் இவரின் படைப்புகளிலே தோன்றுவதில்லை. கியூபாவின் அலியா இன் நகைச்சுவை உணர்வு கலந்த, சீனாவின் சென் காய்கே இன் பண்பாட்டின் செழுமை பொருந்திய படைப்புகள்போல், அரசியலின் தாக்கத்தினைப் பூடகமாக அழகுணர்ச்சியோடு சொல்லவும் க்வ்ராஸ் முயல்வதுமில்லை. (Platoon இனை எடுத்த ஒலிவர் ஸ்ரோன் கூட Heaven & Earth இலே அதே களத்தினை இப்படியான அழகுணர்வோடு நகர்த்தும் முயற்சியினைச் செய்திருக்கின்றார்) ஆனால், அப்படியான நெறியாளுகையிலே உள்ள மிகவும் காட்டமான அணுகுமுறையும் அவரின் படங்களைத் தொகுக்கும்போது (editing) காணப்படும் காட்சிகளின் கதம்பம்போன்ற ஒட்டலோவியத்தன்மையும் (collage painting; குறிப்பாக, இந்தப்படத்திலே ஒவ்வொரு காட்சியும் முன்னைய காட்சியின் தொடர்ச்சியாகவும் அடுத்த காட்சியைத் தொடர்பு தருவதற்காகவுமே தோன்றினாலுங்கூட, அவற்றிடையே ஓர் இயல்பான தொடர்மாறுகை இருப்பதில்லை.) படக்கருக்களுமே அவருடைய படங்களின் வெற்றிக்குக் காரணமாகின்றன என்று தோன்றுகின்றது.

Z, தொடக்கத்திலே மெதுவாக நகரும் மிகவும் ஆழமான அரசியற்சித்தரிப்பாகத் தோன்றி. இறுதியிலே காட்சியோட்டத்திலும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளுக்கிடையேயான வேகப்படுத்திய வெட்டியொட்டல்களும் அதிலே விகாரப்படுத்தப்பட்டுக் கேலிச்சித்திரங்களாகத் (caricatures) தோன்றும் இராணுவ அதிகாரிகளும் படத்தின் இறுதி மூன்று நிமிடங்களிலே சுருங்கச்சொல்லப்படும் விளைவுகளின் அபத்தத்தன்மையும் [Narrator: Concurrently, the military banned long hair on males; mini-skirts; Sophocles; Tolstoy; Euripedes; smashing glasses after drinking toasts; labor strikes; Aristophanes; Ionesco; Sartre; Albee; Pinter; freedom of the press; sociology; Beckett; Dostoyevsky; modern music; popular music; the new mathematics; and the letter "Z", which in ancient Greek means "He is alive!" ] ஒரு நையாண்டித்தன்மையைத் தர முடிகின்றது; அந்த உருமாற்றம் எங்கே நிகழ்கின்றதென்று தோன்றாத வண்ணம் தந்திருப்பது க்வ்ராஸின் வெற்றியெனலாம்.

பிரெஞ்சு நடிகர்களிலே பிரபல்யமான Yves Montand , கிரீஸின் Irene Papas போன்றோர் நடித்திருந்தாலுங்கூட, படத்திலே குறிப்பாக நாயகன் நாயகி என்று எவருமே முக்கியத்துவப்படுவதில்லை. கொலை செய்யப்படும் அரசியல்வாதி ஆரம்பத்திலே முக்கியத்துவப்படுத்தப்படுகின்றார்; இடையிலே பத்திரிகையாளன் ஓரளவுக்கு முக்கியமாகின்றான்; இறுதியிலே நீதிபதி முக்கியமாகின்றார். படத்தின் எல்லாப்பகுதியிலுமே இராணுவக்காவலர்களின் மேலதிகாரி பரந்து வருகின்றார். அரசியல்வாதியின் மனைவியின் பாத்திரத்திற்குப் (ஐரீன் பாபாஸ்) படத்திலே தேவையிருக்கவேயில்லை. இந்தப்படத்தின் பாத்திரத்துக்கு மாறாக, தென்னமரிக்காவிலே CIA அதிகாரியாக க்வ்ராஸின் னtat de siழூge இலே தோன்றும் Montand அதிலும் கொலை செய்யப்படுவார். Arika Kurosawa இன் வெற்றியான படங்களோடு Toshiro Mifune இனைச் சேர்த்துப்பார்ப்பதுபோல, க்வ்ராஸின் நல்ல சில படங்களோடும் Montand இனைச் சேர்த்துப் பார்க்கலாம். Papas ஏற்கனவே Alexis Zorba இலே விதவையாகத் தோன்றியிருக்கின்றார். எகிப்திய மம்மிகளிலே காணப்படும் பெண்களைப் போன்றதொரு இயல்பிலேயே சோகமும் பெருமையும் ஈர்ப்பும் கொண்ட முகம் அவரது. அதுவும் இந்தப்படத்திலே சில காட்சிகளுக்கு உதவியிருக்கின்றது.

இன்றைய நிலையிலே பார்க்கும்போது படத்திலே எரிச்சலூட்டுவது, அதன் ஒளிப்பதிவும் திரையை அப்பும் வண்ணமும்; கிட்டத்தட்ட, எழுபதுகளிலே வந்த நீலப்படங்களைப் பார்ப்பதுபோன்றதோர் உணர்வினைத் தருகின்றது. படத்தின் பின்னணி இசை அமைவாக இருக்கின்றது (சாட்சிகளைப் பின் தொடர்தலைக் காட்டும் காட்சிகளிலே தனித்தபேலாகூட பயன்படுத்தியிருக்கின்றது); இந்தப்படத்தின் விளைவாக இதன் இசையமைப்பாளர் Mikis Theodorakis வீட்டுக்காவலிலே வேறு கிரேக்கத்திலே வலதுசாரி அரசினாலே வைக்கப்பட்டார்.

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னாலே, இன்றைக்கும் இந்தப்படம் சுவை குன்றாமலே பார்க்கும்வண்ணம் இருக்கின்றதென்றால், அதற்கான காரணம் வரலாற்றிலிருந்து எவருமே ஏதும் கற்றுக்கொள்வதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். நாடு திரும்பும் அரசியல்வாதி ஆட்சியிலேயிருக்கின்றவர்களாலே கொலைசெய்யப்படுவது பின்னாலே, மார்க்கோஸ் அக்கினோவை கொலை செய்தபோது நிகழ்ந்திருக்கின்றது. இராணுவ அதிகாரியின் பேச்சும் செயற்பாடுகளும் 70 களின் இலத்தீன் அமெரிக்காவினைப் பிரதிபலித்திருக்கின்றன (இவற்றினை முன்னிலைப்படுத்தியும் க்வ்ராஸ் இரண்டு படங்கள் எடுத்திருக்கின்றார்; னtat de siழூge & Missing). எழுபது எண்பதுகளின் மூன்றாம் உலக நாடுகள் எல்லாவற்றுக்கும் இப்படம் பொருந்தும்.

Z is (STILL) Alive!
==============

இயக்குநர்: Costa-Gavras
வெளியிடப்பட்ட ஆண்டு: 1969
நடிகநடிகைகள்: Yves Montand, Irene Papas, Jean-Louis Trintignant, Franவூois Pளூrier, Jacques Perrin
ஓடும் நேரம்: 125 நிமிடங்கள்